Blog; Het pad van de dikke buiken route...

Ik ben een man van 39 jaar oud en ben 18 jaar samen met mijn vrouw van 36. Al in het prille begin van onze relatie heb ik aangegeven dat ik waarschijnlijk geen kinderen zou willen. Het wonderlijke was dat mijn vrouw er ook zo over dacht. Voor ons was het iets vanzelfsprekends, iets waar we het eigenlijk zelden over hadden. We waren gelukkig samen. Een paar jaar later kochten we ons eerste huis, een nieuwbouw huis, een zogenaamde ééngezinswoning. We wilde graag een tuin. We waren de kamers al aan het indelen voor het gebouwd was, hier de computerkamer, daar breken we een slaapkamer door zodat we van 2 kamers één grote slaapkamer maken, op de zolder maken we een mooie wasruimte en zetten we een solarium neer. Werkelijk geen idee hadden we wat het kopen van zo’n huis voor velen als doel had.

Eenmaal wonende in het huis, jaren later, want de bouw was nogal vertraagd, hadden we het super naar ons zin samen. Het was een rustige buurt met veel kinderloze jonge stelletjes van ongeveer dezelfde leeftijd waar we leuk contact mee hadden. We maakten jaar na jaar leuke reizen, hadden veel hobbies, hadden leuke vrienden en wisselden beide van baan waardoor we allebei ruim in onze vrije tijd kwamen te zitten. Ons leven was fijn samen, we hadden veel tijd voor leuke dingen, waren relatief vrij in ons doen en laten en genoten met volle teugen.

Op een gegeven moment ontstond er in de woonwijk een spontane babyboom. Alsof 9 maanden geleden een serieverkrachter had toegeslagen bij 17 huizen tegelijk. De één na de andere dikke buik waggelde voorbij ons keukenraam. We moesten er om lachen en gingen door met ons fijne leven. In onze vriendengroep gebeurde vervolgens hetzelfde. We hadden nooit discussies gehad over het krijgen van kinderen en waren daarom ook zeer verrast. Wellicht hadden we oppervlakkige contacten met vrienden, dachten we later. Niemand die ooit vroeg aan ons hoe we dachten over kinderen krijgen en wij eigenlijk ook nooit aan een ander. Voor ons was het namelijk totaal niet aan de orde. Voor de ander waarschijnlijk precies andersom.

Toen vervolgens ook zussen en broers hetzelfde pad bewandelden, het pad van de dikke buiken route, kwam bij ons een ongemakkelijk gevoel bovendrijven. We werden wakker geschud, vroegen onszelf af wat we hadden gemist en begrepen totaal niet wat de ander bewoog om te gaan baren. We voelden ons anders, maar tegelijk nog gelukkiger. Vanaf dat punt werd ons leven op bepaalde punten echter wel anders. Het werd in onze woonwijk een herrie van jewelste, synchroon krijsende babies in tuintjes rond ons en jankende babies in de huizen naast ons (het huis was toch gehoriger dan we dachten) We hadden vele baby showers, kraambezoeken en moesten helpen met het inrichten en opknappen van babykamers en gingen mee naar een warenhuis vol Maxicosi’s. Bij de vele gesprekken over de jonge nazaten dwaalden we in gedachte vaak af naar de volgende exotische vakantiebestemming die we wilde maken. Nooit hebben we gedacht “dit willen we ook”. Verre van dat.

De omgang met vrienden ging naarmate de tijd vorderde en wij nog steeds “onszelf” waren, flink achteruit. We pasten ons prima aan, kwamen met leuke cadeau’s voor de kleine, praatten leuk mee, deden echt ons best, maar het werkte niet. Niemand interesseerde zich voor ons leven, terwijl wij wel hyper-geïnteresseerd moesten zijn in alle post-traumatische stress van de zwangerschappen. De discussies gingen natuurlijk alleen nog maar over de zwangerschap en het wel en wee van de kleine kloontjes. Het contact met buurtgenoten zagen we drastisch veranderen, geen praatjes meer, soms zelfs helemaal geen gedag meer. Dit kan ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet bevatten. Regelmatig kregen we links en rechts de vraag “wanneer wij….” We hebben altijd geantwoord dat we het niet zagen zitten en dat ons leven heel fijn was zoals het was. Dat werd vaak afgedaan met een glimlach, een vragend gezicht of een pijnlijke stilte. Eigenlijk werd er nooit begrip getoond.

Nu, een jaar of 8 later, zijn er 2 zaken veranderd; vrienden zijn schaars geworden en we zijn verhuisd naar een omgeving met minder kinderen. Zijn we van gedachte veranderd voor wat betreft kinderen krijgen? Zeer zeker niet.